Pawirdo ng pawirdo ang balita ngayon.  Ngayong linggong ito, nag-leak ang balita tungkol sa pagpapaayos ng suso ng presidente ng Pinas.  Kaya hindi na ako magtataka sa mga susunod pang ibabalita:  First gentleman nahuling nagpalagay ng nipol ring. 

Sige magtanungan na lang tayo, 

Oo na, heto na mag-a-update na nga. Isang quickie post lang. Pasensiya na kung medyo natagalan. [Medyo? Tanginangyan, kalahating taon na pala akong nawala sa blogosperyo, I MISSED YOU ALL SANAMABITS!]. Etong mga palusot ko kung bakit hindi ako nakapag-update ng halos kalahating taon:

Piktyur 1] Wala akong pambili ng shades kaya ‘yan na lang ginawa ko sa MS Paint. Aliping alipin ang dating ko dyan. Maglalaba pa ko pagkatapos magpaplantsa, tapos magluluto, tapos, tapos…

Para ito sa pagpapatuloy sa nasimulang tag ng chiksilog.com noong nakaraang taon na magsabi ng 10 bagay-bagay tungkol sa sarili mo. At dahil natural akong pakialamero ng rules, binago ko ang tag na ‘to – magsabi ng 10 interesanteng bagay tungkol sa sarili mo, siyam dun ang totoo at isa ang kwentong barbero.   Kaya heto na ang aking kontribusyon:

1.  Inglisera sa text ang Mommy ko kahit pa nirereplayan ko sa tagalog.  Pati mag-chat, english din.  Sabi niya sa ‘kin minsan sa YM:

Mommy:  How are you my son? What’s my superman doing?!

[*Naisip kong sabayan din ng inglisan ang Mommy]

Badoodles:  Yo! Wassup niggah?

Mommy: ?

Mommy:  Is this my son?

Badoodles: Yo.

Mommy:  Stop saying stupid things anak.

[*Nagalit?  Haha.  Tinarayan ako. ]

2.  Hindi talaga ako si Badoodles.  Badoodles ang nickname ng titi ko dati pa.  

3.   Tumatawa ako kahit natutulog.  Kung minsan nagigising ako sa sobrang lakas ng pagtawa ko.  ‘Kaloka pala maging asawa mo’, minsan nasabi sakin ng misis ko.

4.  Nagsasalita rin ako pag tulog.  Walang pagkakaiba kung tulog ako o hindi, pwede tayong magkwentuhan.  Mas maingay pa nga ako pag tulog.  Isa itong ‘genetic anomaly’ na wala pang kasagutan ang mga doktor ng Makati Med hanggang ngayon.

5.  Nagtrabaho ako dati bilang pornsite admin sa mga premium foreign porn sites kaya hindi maikakailang naging malaki ang naiambag kong kontribusyon sa Holliwood porn industry.  Dugo’t pawis ang naging puhunan ko sa trabahong ‘yan dahil lagi na lang kaming nire-raid sa opisina. Kaya sana, ‘pag natuwa ka sa nakita mong mga amerikanang nakahubad na may whip cream at pineapple tidbits sa utong sa mga bina-browse mo sa opisina niyo, magpasalamat ka sa ‘kin dahil ideya ko ‘yon. 

6.  Pinaka-weirdo ko na sigurong naging trabaho ang magbilang ng puno sa gubat [oo may ganung trabaho sa DENR].   Kailangan ng matinding konsentrasyon sa trabahong ‘yon dahil isang malaking pagsubok na habang nagbibilang ako ng puno, ’474,278… 474,279… ‘ may panggulong magtetext sakin ng  napakaimportanteng ‘Hoy kupal musta na u?’ at mapapatanong ako sa sarili ko ng ‘Ano na yung huli kong bilang?’ 

7. Naniwala akong tatlo ang betlog ko.  Luslos lang pala na kusang nawala mula ng nagbalik loob ako sa Kristiyanismo.

8.  Hinagisan ko ng homemade molotov bomb ‘yung kapitbahay namin dahil lang pinagbantaan niya ako sa text.  Ang sabi niya sakin, ‘No one provokes me without impunity’ 50x.  Hindi ako marunong mag-rationalize kapag dignidad ko na ang nakataya.  Pagkatapos kong batuhin ng bomba ang bahay nila, kinabukasan humirit pa siya sakin ng isang text na ganun ulit ang sinasabi.  Makulit talaga.

9.    Hindi ako natutong manligaw.  Ang ideya ko ng panliligaw ay pagkindat-kindat, panghihila ng palda at panghahabol ng tsiks.    At kaya lang ako sinagot ng magandang misis ko ay dahil pinagbantaan ko ang buhay niya.

10.  Dati akong stripper sa mga bachelorette party noong college.  Inabuso ang katawan ko ng mga magagandang korean tsiks at milfs.  Tuwang tuwa silang ilubog ang titi ko sa mayonnaise, panoorin akong maghep-hep hurray ng hubo’t hubad at pitik-pitikin at kagat-kagatin ang utong ko.  Tiniis kong lahat ‘yon dahil kailangan ko ng pambayad ng tuition fee.

Tanong, asan dito sa mga sinabi ko ang kwentong barbero?

Tina-tag ko din sina:  Pareng Ardyey ng ardyeytejada.blogspot.com | Gasdude ng grilledbeef.blogspot.com | Lethalverses ng lethalverses.com | Beero ng tambayannilex.wordpress.com | Watusiboy ng watusiboy.wordpress.com | Maldito ng thegreatmaldito.wordpress.com | Ice ng yelosworld.wordpress.com | Lenggai ng pinagblogkaster.com | Libay ng wouldificould.wordpress.com | Joshy ng montage-silhouettes.blogspot.com at IKAW.

False alarm ang panganganak ni misis nung bisperas ng bagong taon kaya balik ulit kami sa bahay, balik sa kanyang walang katapusang paglalakad-lakad at balik pagde-dress rehearsal kung ano ang gagawin namin kung sakaling sumakit ulit ang kanyang tiyan na walang kinalaman sa diarrhea.  Record to beat ay 5 minutes.  Lumipas ang isang linggo, wala pa rin.  Naiinip na ako. Pinapaakyat ko na nga si misis sa puno ng santol para mapwersa na ang baby na lumabas kaso lang ayaw ni misis.  [Sa dahilang ayaw niyang masilipan ko daw siya.  Akala mo pag-iingat sa sanggol ang dahilan ano? Haha].  At noong January 8 nga, isang napaka-kaswal na araw, sumakit ang tiyan ni BebeKo.  Naligo siya.  Ginising ako.  Ayaw kong magpagising.  Ginising ulit ako.  Naligo ako.  At pumunta kami ng ospital.

Pero hindi ganun kasimple.  Pagdating namin sa ospital, 3cm pa lang din si misis.  Walang pinagbago noong nakaraang linggo. Ibig sabihin, ‘yung etits ko pa lang din ang may kakayahang  magpanik-panaog sa kanyang loob, in-out, left-right, up-down saka jump.  Hindi ko alam kung tamang desisyon ba pero pina-admit ko pa rin si misis para iinduce labor.  Nagpaalam na kami sa  isa’t-isa dahil bawal daw ang isang malaking mikrobyong nagkatawang tao sa loob ng delivery room.  Hmmkei.  At pasensiya na kung di ko alam ang sasabihin ko para i-cheer up ang isang buntis.  Wala akong nasabi sa kanya kundi ‘Go go girl?’ na may kasamang choreography ni Ultraman.

Nakalingat lang si misis, masaya na akong nakikipaglandian sa admitting section [kailangang ganun talaga, kinakausap ko kung baka naman pupwedeng ilipat kami sa private room dahil punuan ng mga panahong 'yon].  Mamaya pa, bigla akong pinatawag ni doktora para bulagain ng isang OMG na balita.  Sabi niya humihina ang heartbeat ng fetus, ‘pag hindi nag-stabilize kailangan nang hiwain si BebeKo para i-caesarian.  Nabura lahat ng landi factor sa mukha ko.   

Sa unang pagkakataon, nakapagdasal ako kay Papa Jesaz ng seryosohan.  Usapang lalaki.  Pakiusap ko wag niyang pabayaan si misis at si fetus.  Nangako ako sa kanyang mamamanata at maglalakad ng walang tsinelas sa taunang pista ng Poong Nazareno sa Quiapo.  Nagpramis din akong maglalagay ng banal na salita sa blog ko – size 24 Arial Bold na font na nagsasabing, ‘Barilin ang nakikiapid’ at ‘Pag bad ka, lagot ka!’, mga ganun.   Kung pwede lang ibigay kalahati ng buhay ko sa misis ko para siguradong makayanan niya ang panganganak, binigay ko na.  Sa kabilang banda, ‘yun din ‘yung mga desperadong panahon na naiisip kong kung pwede lang ding isanla ang kaluluwa ko kay Satanas at maging advertising/PR manager niya sa impiyerno, ginawa ko na rin [yun ay kung mas maayos ang negosasyon namin].  Tulirong tuliro ako ng mga panahong ‘yon.  Oo, at may ‘as in’ talaga ‘yan dear ate Charo.

Kinausap ako ni doktora sa pangalawang pagkakataon.   Kung kanina namroblema kami dahil bumagsak ang heartbeat ni fetus, ngayon asawa ko naman ang may problema.  Naipit ang mga ugat niya sa loob-looban dala ng hirap sa pag-ire.  ‘Humahabol sa new year ang ugat ng misis mo, nagpuputukan sa loob’, pabiro ni doktora sa ‘kin, alam kong pinipilit niya lang akong kalmahin.  Hindi naman ako natawa sa corny joke niya. 

‘Doktora, gawin mo lahat ng makakaya mo kundi… REREYPIN KITA.’  May diin at pananakot ang pagkakasabi ko.  Walang halong biro. Naalarma ‘yung guwardiyang nakarinig parang gusto tuloy akong tutukan ng baril dahil sa bastos kong bibig. Hindi nakasagot si doktora.

Madaling araw na natapos ang operasyon.  Pagod na lumabas si doktora sa operating room. Puno ng dugo. Dinaanan niya ako sa chapel kung saan kasalukuyan akong naglulupasay at humihingi ng divine resbak mula sa pinagsama-sama kong powerhouse-cast-ultimate-dream-team ng mga santo [parang fantasy basketball lang].  Isang mahinang tapik sa balikat ang tumapos sa lahat ng pangamba. 

 ’Okay na misis mo’.  Ngumiti si doktora kahit pagod, ‘Kung bakit kasi sobra ko kayong mahal mag-asawa hindi na tuloy ako umuwi…’.  Hindi ko na narinig ang iba pa niyang sinabi. Bihira akong magpakita ng emosyon sa harap ng tao pero natunaw ako sa pagkakasabi niya.   Parang may bumara sa lalamunan ko at gusto pa yatang tumulo ng luha ko sa left cheek na parang si Gerard Anderson lang sa isang madamdaming pagganap bilang mongoloid. Kung pwede ko lang yakapin si doktora at sumubsob sa kanyang boobs ginawa ko na.  Kaso nga puno siya ng dugo, kaya ‘wag na lang.  Noong unang beses na nakunan si BebeKo, si doktora na ang OB niya at hanggang ngayon matiyaga siyang nakabantay para sa kung tawagin namin ay munting prajek-prajekan na paggawa ng baby.  Wala akong masabi kundi tenkyu dok.  At sa inyong lahat, mga friends at so-called friends [yung mga kaibigang nagpapakita lang tuwing inuman], maraming maraming tenkyu sa inyo sa mga dasal at pagbati.  Yey! Daddy blogger na ako.

Piktyur 1]  Ang aking sweet little monster na pakyut matulog at 2 days old.  Ano bang nagawa kong kabutihan para makatanggap ng ganitong regalo? Piktyur 2] Si Daddy Badoodles bilang Hele Boy.  Baby, wag mong dedein ang man-boobs ng Daddy, walang gatas yan.

 Tingnan mo yan, isang taon na naman ang nakalipas.  Ambilis ng takbo ng oras.  Hindi ka ba nagsususpetsa na baka dinadaya na tayo ng orasan?  Nakalingat lang ako ng sandali may puting buhok na ako, nagkarayuma at humaba  ng 1 cm ang titi ko [o baka lumiit lang ang palad ko, di ko alam kung alin sa dalawa ang totoo]. 

Kotseng Kuba, kasama ko sa kwentong barbero mula noon noon pa.  Nagnominate sa ‘kin sa Philippine Blog Awards.  Kung pano ako nakapasok bilang finalists, siya ang may kasalanan nun.  Salamat pare. | Maldito,  ipagpatuloy lang ang pagbibigay tuwa.  Go! Go!  | Maruism, syempre kumare ko ‘to.  Ninang ka sa baby namin.   Dabest ‘yung pulboron mo mare.  Isa sa mga masarap na pulboron na natikman ko.  Hindi tulad ng ibang pulboron na pagkagat mo pa lang, nagwawala na sa tamis.  ‘Yung sa ‘yo sakto lang ang lasa.  Tipong makikipaglandian muna sa dila, para humirit ka pa ng isa.  Astig. | Pinay Blogkaster, masarap makabasa ng behind the scenes na bakbakan sa mga balita at isyung napapanood sa tv.  Parang reality tv behind reality tv lang.  Salamat mula sa aming lahat. | Rj Tejada, magaling sa diskarte sa buhay.  Hindi lang nagpapatawa, may life’s lessons pang kasama.  [Shoutout din kay trishabiik na nagdelete na ng blog]. | Smokin Rabbit Hole, kung meron mang dapat silang sisihin bakit tagalog ‘tong blog na ‘to, ikaw lang ‘yun wala ng iba. Thanks for the advice. | Tambayan ni Beer O, Watusi Boy  mga side kick ko tenks tenks.    

Anukayayun, Chuvaness, Kengkay, Reyna Elena, way to go sa ‘social climbing at its finest’.  | Jojitah, regular reads ko.  Lalo ko lang naiintindihan ang masalimuot at nakakatuwang pag-iisip ng mga babae pag binabasa ko ang blog ni jojie. | BSCS Tambayan, Camilleeee Shy Girl, Ellieshe, Bysterslair, kumbaga best in perfect attendance.  Consistent na nagko-comment sa blog ko, nakakapalitan ng kuro-kuro at nakakakulitan.  | Mariano, DearDiarya, the boys of humor.  | Gasti, I Heart Mamon, Chillidobo,  ang tatlong itlog na mga unang nakilala ko.  | Liday Ken Ragsak, Kutserong Kulot, ilocano rulez. | Marcelo McRey, ilang buwan na lang lapit na graduation.  Gudlak bro. | Barefoot Alchemist Andaya, di ko man lang nalaman agad na kinasal na kayo.  Sa susunod, dadalasan ko na ang pagbabasa ng blog mo.  My bad.

Green Pinoy isa sa mga kumakarir sa pagbebenta ng aliw sa blogosperyo sa panahong karamihan ng blog ay kung hindi nagbebenta ng ‘Sexy Pinays Online’ ay nagbebenta ng gamot sa alipunga.  Ipagpatuloy ang nasimulang pagpapatawa.  WTFOMGLOLLIPOPZ! | Nanskii Boy, humor buddy ko ‘to.  Kaututang dila online.  Kasama ko siyang inaaral ang pagpapatawa na parang isang bagong disiplina sa siyensiya.  Eto ang talent na gusto kong mapanood sa tv, pagkatapos ng mga palabas tulad ng 700 Club Asia. | Pareng Ryan salamat pare sa mga tulong mo kahit di kita natulungan nung naglipat bahay ka.  Wrong timing.  Sa mga susunod pa nating inuman.  Cheers! | Piece of Crap the next best talentadong pinoy.  Antayin namin ang pakulo mo sa susunod na taon, at suportado ka namin sa iyong magandang intensiyon para sa mga baguhang bloggers [hint hint].  | Karen Carpenters, Lilmis Pasaway, Lingling Bells, Madbong, Mang Badoy, Ron Turon mga cool bloggers na nakilala ko salamat sa inyong lahat. | Wakanasusha na tulad kong nagsisimula din bilang family man.  Best regards sa family mo parekoy.

At sa lahat ng kasama kong TAMBAYS dito, esteemed readers, nakadiskusyon, at nakatanungan ng ex links?, manigong bagong taon sa ating lahat.  Isa na namang panibagong paglalayag.  Magkakasama tayo sa panibagong taon ng pakikipagsapalaran, diskusyon at kung anu-ano pang ‘wala lang’.  It has been a ride.   Sa susunod ulit na taon. Hapi New Year!

Isang taon na pala ang nakakalipas mula ng mapikot kinasal ako sa maganda  kong asawa.  Heto ang mga bagay na natutunan ko bilang may asawa:

1.  Pag nagkakainitan sa usapan,  divert the topic.   Halimbawa,

BebeKo:  Lakwatsa ka ng lakwatsa, anong akala mo binata ka?  Kahapon.. yada.. yada…

PogiMe:  Be ano ‘yung nakasabit sa bintana?  Manananggal! [sabay turo]

BebeKo:  Asan?  Wala naman eh?

PogiMe:  Syempre wala na, nakalipad na. Antagal mong tumingin. 

2.  Pag nagkatampuhan, ‘wag piliting magkabati, take it slow.  Sabi ng mga ninong at ninang namin sa kasal, wag matutulog nang hindi nagkakaayos.  Di ko alam kung anong reference material nila sa pagsabi nila no’n, baka Abante Tonite saka iyottube.com.  Pero mas okay ‘yung wag munang magkibuan, pahupain ang sama ng loob.  Tapos mamyang madaling araw, oras ko na para umatake, maglambing, at yumakap ng mahigpit.  Wala nang usap-usap ‘yan.  ‘Yun na ‘yun.  Hindi nga lang fool-proof ang advice na ‘to dahil kung minsan, napagkakamalan niyang gumaganti pa din ako dahil hindi siya makahinga sa higpit ng yakap ko sa leeg.  Choke slam kung choke slam ito.  Hahaha.

Hindi na masama ‘yan, dalawang aral sa isang taon.  Tama ‘yung sinasabi nila na ‘wisdom comes with age’ saka ano… ahm…  ‘sex is the best teacher’. Oo, ‘yun nga.   Anong typo error, walang typo error ‘yan, wag ka nang umangal kung ayaw mong masaktan.

Alala ko, sa isang taon naming pagsasama, madami ring sakit ng ulo ang naidulot ko sa misis ko.  Obvious bang matigas ang ulo ko?  Meron ‘yung nabalitaan kong nabastos siya ng caterer nila na tinimbre sakin nung janitor.   Administrator si BebeKo tapos ginaganun siya ng isang tau-tauhan niya lang?  Tahimik na tao ang misis ko, ayaw ng gulo kaya hindi nagsusumbong sa ‘kin.  Pero pinuntahan ko pa rin ng mahinahon ‘yung tao.  Tinanong ko ng maayos sa harap ni misis kung anong totoo.  Nakita ko kung pano niya i-bully ang misis ko ng harap-harapan. Tanginangyan, ni padapuan ng lamok di ko hinahayaang mangyari sa misis ko tapos gaganunin lang niya sa harap ko pa.  Napailing ako saka kaswal na sinabing, ‘Gusto mong patayin na kita ngayon o mamya na?’.  Nakita niyang pinasok ko ang kamay ko sa bulsa.  Inisip niya sigurong may balisong akong dala.  Wala.  Tiyane lang ‘yon, pantanggal ng buhok sa ilong.  Death by tiyane ang mangyayari sa kanya.  Nagtatatakbo sa takot.  Mamya tumawag na ‘yung bosing nila, ipapahuli daw ako sa pulis. Ngiti lang ako.  Magpapalabas na din ng restraining order sakin sa immigration.  Ngiti lang.  Immigration?  Wala akong balak mangibang bansa.  Sabi ko, ‘Sabihin mo sa bosing mo, matagal pa ‘yung plano kong mag-angkat ng droga sa ibang bansa ok?’

Pagkatapos no’n hanggang gate na lang ako pag sumusundo kay BebeKo.  Blacklisted.  Natapakan ego ko dun.  Napapailing na lang ako.  Banned na nga ako sa mga beerhaus, pati ba naman sa opisina ng misis ko, banned din ako.  Whatta life di ba.  Tapos nadagdagan pa dahil minsang sumusundo ako, sinabihan ako ng sekyu ng ‘Papasukin ko ba ito?’ sa kausap niya sa radyo.  Ang tawag sa ‘kin ay ‘ito’.  Si Badoodles na may tatlong fans sa blogosperyo [na posibleng madagdagan pa ng isa sa susunod na taon] ay tinawag na ‘ito’.  Pilit kong nira-rationalize na baka bumagsak siya sa kanyang takdang aralin sa Filipino kaya nasabi niya ang ‘ito’.  Pero mali ‘yun.  Ang ‘ito’ ay para sa bagay-bagay tulad ng kabinet, kubre-kama at platito, ang ’siya’ ay para sa tao.  Tumaas na naman ang dugo sa kili-kili ko.  Sinitsitan ko ‘yung sekyu.  Iniumang ko ang kamay ko sa kanya na parang baril.  Pinutok ko.  Kung ‘yung sekyu sa opisina namin ang ginawan ko ng ganun, malamang nag-play dead na ‘yun.  Pero hindi natinag.  Nakatingin lang sakin ng masama, dedma.  Wala akong choice kundi tadyak tadyakan ang gate at magmura na tipong kahit aso ay maiinsulto sa sinabi ko.  Nagkagulo, naglabasan ang iba pang guwardiya.  In perness, masakit pala sa paa.  Kinabukasan, may spot report na naman patungkol sa akin.  Pero hindi nakalagay dun sa report na maga ang braso at paa ko at kailangan kong uminom ng Alaxan FR ng dalawang araw.  Unfair hindi ba? 

Umiiyak ang misis ko sa ‘kin.  Bakit daw ako ganun.  Sobrang kahihiyan ang binibigay ko.  Sabi ko, hindi ko siya pinapahiya, ultra electro magnetic assholes lang talaga ang mga kaopisina niya.  Kung may mabait man, kaya kong bilangin ng nakapikit.  Hindi sila marunong magpahalaga ng taong mabait sa kanila.  Isama mo na ‘yung bading na bosing niya na kamukha ni Uncle Fester ng Addams Family.  Okay, binabawi ko, mukang overgrown retard na lang.  Hindi ko siya magawang hampas-hampasin ng titi ko dahil baka lalong matuwa at mag-enjoy.    

Tama siguro si misis na krimen ang mahalin ako, ang pagtiyagaan ako at magbakasakaling magbago pa ako.  Marami namang ibang lalaki dyan na mabait, masunurin at handang magpa-bully kahit kelan bakit kailangang magtiyaga pa sa ‘kin na mahirap pasunurin.  Pinipilit ko namang magpakabuti.  Pero hindi naman kayang magpakabuti ng tao sa isang magdamagan lang.  Binigyan tayo ni Papi Jesus ng walumpung taon [assuming na wala kang bisyo, di ka maaaksidente o masa-salvage] para magtanda at aralin ang turo ng karanasan.    Ang bumangon sa pagkakadapa, matuto at magpatuloy sa buhay.  You live and you learn. 

Mabait naman ako talaga.  Wala lang bastusan ng siyota dahil nagiging Incredible Hulk ako.  [You mess with mah girlz, you mess with me ayt].  Pero marunong na din akong magtimpi.  Dati madaling mag-init ang ulo ko pag mahaba ang pila sa ATM tapos ‘yung nasa unahan,  parang nagwi-withdraw ng pera ng buong Kamaynilaan. Ngayon marunong na akong huminahon, lalo na pagkasama ko si BebeKo.  Dinadaan ko na lang lahat sa biro tulad ng, ‘Hoy kalbo sa may unahan, dami naman nyang wini-withdraw mo.  Malakas ba kita sa pambubugaw?’.  Tinginan. Isang siko lang sakin ni BebeKo, tumatahimik na ako.  Improving naman hindi ba?  Sa Bebeko, sana lang wag kang magsawa sa ‘kin.  Sorry na.  Wink wink.  Darating din tayo sa pagbabagong ‘yan.

Ikaw, anong natutunan mo ngayong taong ito?  Sa pakikipagrelasyon, pakikipagbreyk, o kaya pagiging ‘single and blessed’?  Spill the beans yo!

Isang madaliang post muna dito bago ako bumalik sa pagtatrabaho. Lapit na Pasko kaya raket lang ng raket. Sabi nga ni Manny, ‘payt lang ng payt’. Congrats kay Manny Pacquiao. Ayos nanalo ako ng bente pesos sa pustahan. Sayang, sana pala itinaya ko na pati bahay namin, mga kasangkapan, tinidor, plato pati na din buhay ng mga kapitbahay namin para mas malaking panalo.

Napansin niyo ba na lumapit si Dela Hoya kay Manny pagkatapos ng laban? Oo hetong inside scoop ng kanilang usapan tagalized version:

Oscar: Manny, kahit basagin mo ang bungo ko ng todo todo, hindi mo mababago ang simpleng katotohanang mas pogi pa din ako sa yo.

Yan lang nakuha kong scoop. Pinag-usapan pa nila kung anong kulay ng brief nila pero wala nang news value ‘yun.

Importante sakin ang pagkapanalo ni Pacquiao dahil hayskul pa lang, idolo ko na yan, pinapanood ko na ang laban niya sa amateur boxing. Masaya ’syimpri’ dahil nabuhay tayo sa panahong merong pwedeng hangaan na totoong tao – ‘yung walang pretensions sa buhay – matigas ang dila, mukhang cartoons, at higit sa lahat nagsabi ng imortal na linyang ‘Payt lang ng payt’. ‘Yan na din ang naging batas ko sa buhay, dapat payt lang ng payt. Hindi ‘yung tipo ni Mahatma Gandhi na dinadaan sa gutom ang mga bagay bagay na wala namang pinagkaiba sa isang batang hindi pinansin ng magulang kaya maghapong nag-emote, ngumuyngoy at di na kumain. O kaya tulad ni Jose Rizal na nagpabaril sa Luneta habang tumutula ng Espanyol. Cut the fagshit.

Dahil nanalo naman si Manny, hindi naman siguro makakabawas sa sanlibong idol points ang paminsan-minsan, siya ang ating spotlight sa kuwentuhang barbero.

PS. Wag na kayong magreklamo sa kaputa-putahang corny jokes ko. Shyatap. Pwede na yan. Importante may post at di tayo nagkakalimutan. Bye.

Pag nag-asawa ka na, dun niyo lang talaga makikilala ang isa’t-isa.  Malay ko bang gangster pala ang ugali ng misis ko.  Bago kasi kami kinasal, di ko man lang siya narinig na umutot.  Noong honeymoon namin, wala pa mang walong oras kaming mag-asawa, nagpakawala siya ng utot habang nakakulob kaming dalawa sa iisang kumot.  Ang sweet ano?  Sana wedding song na lang namin ‘yung ‘Killing Me Softly…’.  Nung minsan naman, kumportable kaming nakahiga habang nanonood ng tv sa kwarto.  Kala ko nagba-vibrate ‘yung cellphone ko sa kama.  ‘BebeKo, pakiabot naman ‘yung cellphone ko may message’, sabi ko habang nakaabot sa kanya ang isa kong kamay.  Dedma lang tapos ang sabi, ‘Wag mong pansinin ‘yun, utot ko lang ‘yun’.  Natigilan ako, nagtakip ng ilong.  Mamya sabay na kaming nagtawanan.   

Isa pang bago kong nalaman sa misis ko, ayaw niyang magsuot ng bestida.  Parang gumuho lahat ng pantasya ko sa buhay.  Old school ako, gusto ko ‘yung pag-uwi ko sa bahay, naka-daster ang misis ko na nag-aantay sa akin.  Pantasya ko na ‘yun mula pagkabata.  At kahit ilang beses kong sabihin na maganda siya ‘pag naka-bestida at tigas na tigas ang titi ko pag nakasuot siya ng ganun, waepeks pa din.  Ayaw niya talaga.   Ngayon kahit walong buwan na siyang buntis, ayaw pa din niyang magbestida, laging naka-maternity pants.

Alala ko noong unang tatlong buwan palang ng kanyang pagbubuntis, sobrang bandido niya sa ‘kin.  Nakakatikim ako ng sipa, kalmot at pambabato na di ko naranasan nung magsiyota palang kami.  Oo ‘yung buong higaan binubuhat niya saka tinatapon sa akin dahil lang sa nagko-computer ako.  ‘Yun lang.  Sige na nga, nagi-internet ako tapos paminsan-minsan napapasilip na din sa mga porn sites [pero silip lang talaga, pramis, cross my butt].  Sabi ko hindi dahilan ‘yun para magwala siya.  Pero sa huli, sa lambingan din kami nauuwi.  Alam kong wala siyang kontrol sa emosyon niya nung mga panahong ‘yon, kaya pilit kong iniintindi ang pagbabagong nagaganap sa kanyang katawan.  At ‘pag nangyayari ulit ‘yun, napapabulong na lang ako sa kanya ng, ‘Fuck you hormones.  Fuck you’.

Kapag binuksan mo ang kikay kit ng misis ko, tatlo lang ang posibleng laman – lip balm, mga coins [na ninenoks niya sa pantalon ko] at saka swiss knife.  Girl na girl ano?  Hahaha.  Kasalanan ko din dahil ako nagbigay sa kanya nung swiss knife.  Paniwala ko kasi kailangang marunong din ang mga babae na depensahan ang kanilang sarili sa panahon ngayon.  Mumurahin ‘yung swiss knife, mahirap hatakin ‘yung blade, tipong aabutin ka ng limang minuto para mailabas. At kung may magbalak mang mangholdap sa kanya, aangal ‘yung holdaper panigurado, ‘Ano ba? Matagal pa ba ‘yan.  Holdap na kasi!!’.  Kaya suhestiyon ni BebeKo, bilhan ko na lang siya ng panguryente ng holdaper.  ‘Yung taser.  Malakas ang boltahe nun, mangingisay kaagad ang sinumang tamaan.  Ngayon palang naiisip kong kawawa naman ‘yung nagbabakasakaling holdapin siya.  Mamamatay na walang kalaban-laban tapos tustado pa.  Si Boy Nenok magiging Boy Negro.

Ako naman may ugaling malandi.  Hindi ako nakakatulog ‘pag mainit ang paligid.
‘Be, aircon naman tayo’, lambing ko sa kanya.  Siya kasi nagbabayad ng kuryente, renta sa bahay, grocery at sa lahat lahat.  Ako naman ang tagabili ng sabon. 
‘Wag ka na, mag electric fan ka na lang’, diin na sagot ng BebeKo.

‘Lam mo namang di ako makatulog pag namamawis betlogs ko’, rason ko.  Tumayo si BebeKo saka pinihit sa numero tres ang industrial fan.  Tinutok sa pagitan ng hita ko ang daloy ng hangin.  ‘Hayan hindi na mamamawis ang bayag mo.  Matulog ka na’.

Sa kabilang banda, mas lalo kong minahal ang asawa ko.  Bakit?  Wala siyang kiyeme sa mga trip ko.  Pag umuuwi ako ng madaling araw, sabi ko, dapat pagdating ko gigising siya at ipaghahanda niya ‘yung pagkain ko.  Kahit antok na antok na nga siya, sige keri lang, babangon ‘yan.  Sinasabi ko sa kanya, ‘Iteybol muna  kita ha, wag ka munang tutulog-tulog diyan.  Napapangiti na lang siya dahil dumating na ang kanyang mabait na asawa tapos mamaya mawawala na ang kanyang antok.  Siyempre ang mga susunod na eksena ay hindi mo na kailangang malaman.

Sa mga papampam na ginagawa ko pinagbibigyan niya ako sa lahat.  Magkaroon lang ako ng sinat, natataranta na.  Binibiro ko nga ng ‘Libog ko lang ‘yan, ‘di ka na nasanay’.  Naisip ko nga kailan ba ‘yung pagkakataong ako naman ‘yung nag-alaga sa kanya ng todo-todo ‘pag nagkakasakit siya.  ‘Yung bawat bulong niya at daing, andiyan lang ako sa tabi niya.  Ilang beses ba ‘yung pagkakataong ako naman ang humalik sa parte ng katawan niya para mabawasan ang nararamdamang maga at sakit.  Nagkukulang siguro ako sa kanya pero nakikita naman niya ‘yung pagpupumilit kong magbago.  At gusto kong maramdaman niya ang pagbabagong ‘yun.    Hindi ko man mapagbigyan lahat ng lambing niya, importante andiyan ako sa tabi ‘pag kailangan niya.

Tama na ‘yung buong buhay siyang naging assertive at independent sa mga ginagawa niya.  Labs ko ‘tong gangster kong ‘to.  Oras ko naman ngayon para patunayan ang pangakong binitawan noong nagbigayan kami ng singsing sa simbahan:   ‘Tapos na ‘yung panahong mag-isa ka. ‘Yung ikaw lang laban sa mundo. Andito na kasi ako.  Hayaan mong ako naman ang maging sandalan mo at maging Superman habambuhay mo.’  

Picture 1] Si Seksing Buntis sa mall.  May halong daya talaga ang mapuputi, hindi mo halata kahit di naligo.  Pag magkasama nga kami mas mukha pa siyang malinis kaysa sakin.

Napanood ko sa TV Patrol noong isang gabi ‘yung pagkakahuli ng lider ng mga sundalo matapos makorner ang kanilang buong grupo.  Pamilyar ang pangalan.  ‘Sana hindi, sana hindi’, napaso pa ang dila ko sa paghigop ng kape kakasabi nito.  Tuluyan na ngang pinakita sa tv ang mukha ng sundalo, na parang ‘photo grab’ lang mula sa kanyang Friendster account.  [Napaka-resourceful ng media].  Lintik.  Si Cammayo nga.

Nagbalik sa alaala ko ang nakaraan.  Upper class ko ‘tong si 1Lt Vicente Cammayo mula ROTC days pa lang hanggang sa sumubok akong magsundalo.  Mabait na tao si Cammayo.  Sobra nga ang respeto sa ‘kin ng taong ito kahit minsan hindi pa ako pinatikim kahit isang unday ng suntok.   Mas malaki kasi ako sa kanya kaya di niya ako magawang batukan. 

Pag pumasok kang opisyal ng ROTC kung anu-anong ‘rites of passage’ ang ipapagawa sa ‘yo.  Meron ‘yung pag MWF na pagpasok ko sa school dapat nakarubber shoes ako sa kanang paa tapos tsinelas naman sa kaliwa tapos may necktie pa na parang nareject sa audition na maging miyembro ng ‘Walang Tulugan’ ni Kuya Germs.  O kaya naman ay bigla lang akong pasisigawin ng tulang ‘Andres Bonifacio Atapang Atao’ sa gitna ng pila ng bayaran ng tuition fee.  May kasama pang matinding hand gesture ‘yan.  Tawanan ang mga nakapila kaya kilala na ako sa accounting office.  Siyempre basta kagaguhan game ako dyan, minamani-mani ko lang.

Nasa third year college na ako nang maireklamo sina Cammayo ng  ‘hazing’.  Pumutok ‘yung ugat ng isang ‘recruit’, nagkaroon ng internal bleeding.  Wala akong kinalaman dun, mga airheads upper class na naman ang may pakana nun.  At sa kamalas-malasan pinarusahan sila ng school ng non-readmission at ‘yung iba naman ay naexpel.  Alam ko walang kasalanan si Cammayo pero dahil andun siya sa pinangyarihan kaya sabit siya.  Dahil ganun nga ang nangyari, ako na ang tumayong corps commander mula noon at tuwing Sabado ay pinapagulong ko sa putikan ang mga bandidong kadete.  Clueless ang mga kadete kung ano bang kasalanan ang nagawa nila, isang misteryong dadalhin nila habang sila’y nabubuhay.  Wag mo ‘kong tanungin, nakalimutan ko na rin kung bakit ko pinapagawa sa kanila ‘yun.

Muli ko na lang nakita si Cammayo sa loob na mismo ng Camp Melchor Dela Cruz sa Gamu, Isabela, pareho naming gustong magsundalo.  Malaking adjustment din ang magiging ka-buddy niya ako sa training sa kampo.  Una, hindi ako sanay na may kasabay maligo. Pag ‘buddy system’ kasi dapat magkasama kayo kahit saan kahit kailan.  Inip na kakatok ‘yang si Cammayo sa banyo habang naliligo ako.

 ‘Hoy matagal ka pa ba?’, tanong niya. 

‘Sandali na lang ‘to’, pero ang totoo matagal talaga akong magkudkod ng betlogs ko.  Mapapasipa na lang siya sa pintuan at pag minalas malas ay hindi na makakaligo at maghapong mangangamoy poultry house.

Nasa ikalawang buwan ako ng pagsusundalo ng magkasakit ako.  Ni-radyo na nila sa bahay ang nangyari.  Doon na nagsimulang huminto ang mundo ko.  Umiiyak na ang Mommy, pinapauwi na ako ‘wag ko na daw ituloy magsundalo.  Ganun din ang tatay.  Nakakahiya mang aminin pero ganun na nga, isang lagnat lang ang tumapos ng lahat. 

Bakit ba gusto kong magsundalo?  Simple.  Wala akong ibang alam na trabaho.  Sabi ko noon, kung hindi ako magiging sundalo, dalawa lang ang pwede kong pasukin, ang magbenta ng kawad ng kuryente diyan sa may bandang Guadalupe o kaya ay magpakita ng titi sa strip club.  Wala naman talaga akong pakialam kung anong ideyalismo ang pinaglalaban ng kung kani-kaninong grupo, basta gusto ko lang sumweldo ng tama, tapos na ang usapan.

Kung tutuusin, wala naman talagang dahilan para mag-away away tayo.  Pare-pareho lang tayong mga Pilipino.  Pare-pareho lang na maiitim ang singit, siko at betlogs natin.  Sino ba ang pinaglalaban ng mga NPA? Wala. Pare-pareho lang tayong nabubuhay sa ilalim ng araw, pansamantalang nakikitira dito sa mundo at pagdating ng panahon ay mamamatay din tayo at magiging pataba sa lupa.  Kaya magbati-bati na tayong lahat, owkei? Tara, tara group hug na tayong lahat, at kasama ka seksing miss.

At sa pagbabalik tanaw, di ko alam kung sinuwerte ba akong mangyari sakin na hindi maging sundalo dahil kung nagkataon, kasama pala ako ni Cammayo ngayon na nasa kamay ng mga NPA.  Siguro papatayin na nga lang ako ng mga tanginang NPA na yan, magjo-joke pa rin ako.  ‘Yung tipong bago tadtarin ng bala ang katawan ko sasabihin kong, ‘Teka, teka lang kumander, last Erap joke ko na ‘to, makinig ka muna.  Pramis nakakatawa na ‘to’.   

Pero ‘yun na nga, magkakaiba na kami ng landas na pinuntahan.  Ang magagawa ko na lang ngayon ay mag-antay ng balita, makiusyoso at magdasal na sana.. sana lang.. makapiling na niyang muli ang ang kanyang pamilya bago man lang mag-Pasko.

Picture 1] Si Cammayo kuha mula sa screengrab ng isang video file na pinalabas ng mga NPA sa mga diyaryo. 

Bumiyahe ako pauwi sa bayan namin noong nakaraang Sabado, nakipagtunggali sa isang nonstop roller coaster bus ride ng mahigit dose oras na biyahe para lang sa isang bagay – ang kumain ng pansit.  Pag tinamaan ka nga naman ng baltik oo, kahit pa siguro nasa dulo ako ng mundo, uuwi at uuwi pa rin ako.  Mahirap intindihin ang simpleng bagay na ‘to pero ‘yan na ang kulturang kinalakhan ko. 

Ano bang meron sa lugar namin at di ko maiwan-iwan? Wala.  Kung tutuusin, wala namang ‘extra special’ sa lugar kung sa’n ako lumaki maliban na lang kung trip mong mag-kayaking sa pinakamahabang ilog sa Pinas o magtaguan-pung sa mahigit 300 kuweba na karamihan ay ginawang boarding haus ng mga paniki.  Sa kabuuan, isa lang siyang higanteng oven toaster sa sobrang init.  Ang Tuguegarao city ang pinakamainit na lugar sa Pinas, mainitin ang mga tagarito at sa tingin ko ay isang konkretong paliwanag kung  bakit mabilis ding mag-init ang aking katawan.  Yes, we are badly burned madapackingsheet ‘hot ass’ people.  Pati mismo ang pangalan ng bayan ay nagmula sa salita na ang ibig sabihin ay putangina! sunog! sunog! [expletives mine]. At sa likod ng aking matipunong katawan [talagang kailangang i-emphasize na matipuno ano?] ay isang batang kailangang makauwi sa sariling bayan. May mga bagay ka talagang hahanap-hanapin dahil dun naman nagsimula ang lahat.  At may mga lugar kung saan ka nag-umpisang magkaisip, kumerengkeng, at bumuo ng pangarap.   

Habang kumakain ng pansit kasama ang barkada, nagbalik sa alaala ang lahat. Simple lang ang buhay ko noon sa kolehiyo.  Makikipag-inuman, papasok sa school, maghahanap ng gulo, matutulog sa klase, gigising na wala na ang mga kaklase, iinom ulit, uuwi, matutulog.  Kung kaninong bahay ako datnan ng antok, dun nako natutulog.  Bahay ko pati bahay mo.  

Mahirap ang naging simula ko nang magtrabaho dito sa Maynila.  Mamboboso ka na nga lang pahirapan pa, kailangan pa ng high tech na kagamitan.  Anhirap pa namang magkabit ng webcam sa CR nang hindi ka namememohan.  Di tulad sa probinsiya, sisilip ka lang sa ilalim ng kubo, o aakyat sa punong mangga, may live feed ka ng ‘porn show’ kaagad.  

Sa kabilang banda, nagbukas ang isang panibagong mundo sa ‘kin dito sa Maynila. Maraming taong nakasalamuha, nakilala, nakasubukan ng paninindigan, at ang iba ay nakapataasan ng ihi. Andaming realizations na nangyari. Na may malaking mundo pala sa labas ng pinanggalingan ko.  Na ang buhay ay hindi lang umiikot sa bote ng alak.  Na di kailangang manilip dahil sandamakmak naman ang libreng porn sites. 

Pasalamat din ako sa mga taong nakilala ko na nag-inspire sa ‘kin [kasama ka dun], nagpasensiya, nagbigay-aral at gumabay bago pa ako maging panganib sa ibang tao at sa sarili ko.  Matigas pa rin naman ang ulo ko pero marunong na ring makinig paminsan-minsan.  Minsan minsan lang. May upsides at downsides din ang pagiging matigas ang ulo. 

‘Bakit ikaw pre, kahit pinapagalitan tayo ng bosing natin dedma ka lang, wala kang paki’, sabi ng kaopisina ko.

‘Ganun ba.  Hindi ko napapansin’.  Talaga  ngang  walang paki.

‘Oo, ganyan ba talaga kayong mga taga-probinsiya?  Sana nga ganyan din kalakas ang loob ko’. Tsk.  Maling akala.  Wala naman ‘yan sa kung saan ka pinanganak, nasa tao yan.  O kaya naman nasa gatas na ininom n’ung bata ka pa lang.  Wag kasing umiinom ng gatas na may drowing ng power puff girls.  Pati na rin na ‘yung may kasamang freebie na hello kitty.

Dalawa at kalahating taon na pagkakalayo.  Andaming nangyari – nakipagtanan, nagtrabaho, live in, kinasal, naholdap, na-promote, nakipaglabing-labing, nakabuo ng bata at sa susunod na taon ay Daddy na.

Isang araw lang ako sa ‘min.  Balikan din ako agad matapos magpansit at konting inom kasama ang mga barkada.  Parang short time na ligaya pero sulit naman.  Hinabol ko ang huling biyahe kinagabihan.  Sakay na ko ng sleeper bus pabalik ng Maynila, napabulong na lang ako ng isang payak na panalangin baon ang isang pangakong binitawan dalawa at kalahating taon na ang nakalilipas – ‘babalik din ako, magpapayaman lang ako sandali, at kung di man mangyari ‘yun pagkalipas ng matagal na panahon,  sisiguraduhin kong uuwi pa rin ako at dyan ako mahihimlay sa katabing puntod ng aking tatay’.

*Picture1:  Kayaking sa Rio Grande De Cagayan ang pinakamahabang ilog sa Pinas. Picture2:  Sleeper bus.  Nakahiga kang bibiyahe para hindi ka tubuan ng almoranas sa pwet.