Pinoy Foodie

23 05 2010

Pag ganitong araw ng Linggo, maaga akong gumigising para ipagluto si misis. Importante ang linggo para sa kin dahil sex slave day i-lab-yu-misis-ko day ito. Para sa isang linggong pag-aalaga sa aming mag-ama, ito lang ‘yung araw na pwede kong i-spoil si misis kung anong gusto niyang breakfast, lunch at dinner [at ako ang kanyang midnight snack]. Pero hindi mangyayari ‘yun ngayon dahil naiwan sila sa Pinas at nandito ako nagbabanat ng buto sa bansa ng Australiano. Yo!

Ang talagang talento ko, maliban sa pagra-rap at pambobola ay pagluluto. Masarap akong magluto. ‘Yung toasted bread ko lasang gourmet sandwich. ‘Yung kaldereta ko lasang beef stroganoff. At ‘yung banana cue ko lasang crème broullet. Titirik ang mata mo sa sarap. Sabi ‘yan ng mga fans ko – na binubuo ng lola ko at ng pusa niya. Asan na sila ngayon? Patay na. Iniisip ko kung talagang panahon na nila na kunin ni Lord o nasobrahan lang ako ng betsin. Oh well.

Ok din naman magluto ang misis ko. Nag-iiba din ang lasa. ‘Yung nilaga, lasang sinigang. ‘Yung sinigang, lasang adobo. At yung adobo, lasang ‘putangina ang alat’. [Biro lang Bebeko. Nami-miss ko lang ‘yung pagsimangot mo pag inaasar ko ‘yung luto mo. ]

Dahil gusto kong magluto ng pinakbet ngayong weekend, maaga pa lang dumayo na ako sa Footscray, ang pinakamalapit na lugar na may pinoy supermarket dito sa Melbourne. Eto ‘yung equivalent ng Tondo satin at syempre ang naghahari-harian e walang iba kundi dan-dyaran — Pinoy. Pati mga bumbay nga dito nagtatagalog. Tuwang tuwa ako [hindi dahil may bumbay na nagtatagalog ng baluktot] dahil nakabili nako sa wakas ng betsin, tuyo, at paborito kong bagoong. Akalain mo ‘yun, di ko na kailangang mag-puslit sa airport ng bagoong para lang makapagluto ng pinakbet dito.


Basahin ang karugtong nitong lahok »





And Just Like That

22 05 2010

Nalungkot ako sa tineks na balita ng misis ko.  Binaril ng mga di pa nakikilalang kalalakihan si Judge Cipriano, dati naming propesor ng misis ko sa law school.  Sa may gitnang batok.  Ansama talaga nung mga gumawa nun.  Kung gusto nilang panggigilan ‘yung batok ni judge, bakit di na lang sila nambatok?  O kaya sinumpit na lang gamit ang binilog na basang dyaryo. O sulatan ng Stabilo Boss ang batok ng ‘You is a loser’.  Pwede ding All Caps kung matindi ang poot.  ‘YOU IS A LOZER’.  Those evil pipol. 

Inaasahang ibababa ni judge ang hatol nya ngayong linggo sa isang pulitiko. Ayun, inunahan na siya. Sabi nga ng singer na si Kanye West, ‘Heartless’.

Nung nabasa ko ang teks na ‘yun, nagulat ako.  Huminto ako sa mga napaka-importante kong gawain tulad ng paghahanap ng betsin sa isang asian grocery dito sa Melbourne.  At pati pangungulangot ko naantala.  Andun na sana, malapit na, malapit ko nang maabot ang langit nang biglang nag-tu-tooooot-tu-tooooooooot ‘yung cellphone.   Pati nga ‘yung magbayad ng mga ginrocery ko sa cashier nakalimutan ko.  Klepto?

Propesor ko si Judge Cipriano sa Criminal Law I.  Di ko makakalimutan ‘yung subject na ‘yun dahil mataas ang mga exam  ko dun kahit di naman talaga ako palaging nagre-review.  Kami ang nagtse-tsek ng sarili naming exam .  Siyempre pag nagtse-tsek na e di kino-korek ko lahat ng sagot ko.  Sabi i-check daw.  Hindi naman sinabing i-ekis.  Follow the instruction lang naman ako.
Basahin ang karugtong nitong lahok »





Down Under

9 05 2010

Kakareklamo ko sa amoy utot na mga kaopisinang bumbay, ayun pinatapon ako dito sa Australia. Pagdating ko dito, shyet may mga bumbay din pala akong opismeyt. Pero mabait si God, ginawa niyang mabango ang mga bumbay dito. Siguro nung huling araw habang ginagawa ni God ang mga tao mula sa dakot ng lupa nasabi niya, ‘At kayong mga bumbay dyan sa Australia, wag kayong magpaka-hardcore bumbay. Makinig kayo sa payo ng Parokya ni Edgar, gumamit kayo ng papa cologne’. At gumamit nga ang mga Australyanong bumbay ng papa cologne. ~Wakas.

Pag ang bumbay dito naging Australyano, ang tawag sa kanila Aussie-Indians. Sa Pinas, pag ang bumbay naging Pinoy na, ang tawag sa kanila, Payb-siks.

Pero iba’t-ibang lahi din ang mga katrabaho ko dito. Griyego ang bosing namin, bumbay ang manager namin, at Australyano ang tagapaglinis ng kalat. Pag nagmi-meeting sa opisina, para tuloy kaming mga delegado sa United Nations assembly. Meron ding Intsik, Italian, saka lahing suicide bomber. ‘Yung lahing suicide bomber, ayokong lapitan, baka masagi ko biglang sumabog. Malay mo lang, iba na ang nag-iingat.

Hindi uso ang letrang ‘r’ sa mga Australyano sa dulo ng salita. ‘Yung nagbebenta ng dvd dito ng Harry Potter ang sabi sakin ‘Hawr you pota?’, na siyempre sinasagot ko din ng ‘Pota ka din, gago, inamo’.

Alam mo kung anong masarap sa pagiging Pinoy? Nakakalat ang lahi natin sa buong mundo. Kahit siguro pumunta ka sa pinaka-isolated na isla sa mundo, alam mong Pinoy ‘pag nilapitan ka at sinabi sayong Dibidi ser? Dibidi? O kaya, ‘Bebot ser? Bebot?’ Basahin ang karugtong nitong lahok »





Back for Good

13 04 2010

Sobrang tagal kong nag-hiatus. Mali. Pang-elite blogger ang salitang hiatus. Dun lang ako sa tipong ‘Magpahinga ka muna Badoods, mainit ka na sa mga parak’ [pang-kriminal?]. Wan enehap years. Shyet akalain mo ‘yun. At kung di pa aksidenteng napasama ‘yung e-mail sakin na mag-eexpire na pala ang domain name ng kwentongbarbero.com na napadpad dun sa ‘Everything Porn’ inbox folder ko, malamang di ko pa maaalalang mag-betlog blog.

Sori na.. It’s not you, it’s me.. Sobrang busy lang. Trabahong hayup ako ng nakaraang taon. Dalawang full time na trabaho pag weekdays. Basketbol sa Sabado at sex slave naman pag Linggo.

Nakapag-ipon naman ako ng maraming coins sa pagta-trabaho para magkaroon ng munting sakahan, prutasan, saka munting bahay at lupa. Hindi ‘yung account sa Facebook, iba ‘yun. Totoong bahay at lupa ‘to pero syempre munti lang.

Basahin ang karugtong nitong lahok »





Boob Job

12 07 2009

Pawirdo ng pawirdo ang balita ngayon.  Ngayong linggong ito, nag-leak ang balita tungkol sa pagpapaayos ng suso ng presidente ng Pinas.  Kaya hindi na ako magtataka sa mga susunod pang ibabalita:  First gentleman nahuling nagpalagay ng nipol ring. Napapakamot na lang ako dun sa balitang nagpadagdag pala ng dede si Gloria Arroyo noon pang 1980s.  Langya naman.  Ano na lang ang sasabihin ko kapag nagka-apo nako at tinanong nila ako tungkol kay Gloria Arroyo:  ‘Uh apo, siya ang kauna-unahang presidente sa mundo na nagpadagdag ng suso.’  At nakakarimarim ang posibilidad na permanente ngang mailalagay sa mga pahina ng librong pang-kasaysayan, Sibika at Kultura sa elementarya ang pagpapalagay ng boobs ni GMA.
Basahin ang karugtong nitong lahok »





Father’s Day

21 06 2009

Oo na, heto na mag-a-update na nga. Isang quickie post lang. Pasensiya na kung medyo natagalan. [Medyo? Tanginangyan, kalahating taon na pala akong nawala sa blogosperyo, I MISSED YOU ALL SANAMABITS!]. Etong mga palusot ko kung bakit hindi ako nakapag-update ng halos kalahating taon:

1. Nakipagtanan ‘yung katulong namin sa isa sa mga sunog baga sa kanto at walang pwedeng utusan sa gawaing bahay si misis kundi ako, ako, at ako [lagi na lang ako]. Bago lang ulit kami nakakuha ng kasambahay. Hindi singganda ng dati, pero singlandi pa rin. Parang alimango maglakad ‘yung bago at hindi ko alam kung sinadya ba ni misis na ipalagay sa advertisement ng wanted yaya na ‘legs not of equal length’ para madali naming mahahabol kunsakaling makipagtanan ulit.

2. Gusto kong yumaman agad. Dahil nagkaroon ng pagkakataong kumadyot ng kumadyot kumayod ng kumayod, kinagat ko naman. Pasensya na, mukhang pera ako, tao lang. Bale apat na oras na lang akong natutulog sa isang araw dahil sa trabaho. At kung ibabawas mo pa dun sa apat na oras na yun ang mag-blog, maliban pa sa mas importanteng gawain tulad ng paliligo, pagdyebs, at pangungulangot, baka isang oras na lang ang itulog ko.

3. Magbabago ang priorities mo sa buhay ‘pag tatay ka na. Totoo ‘yon. Kahit naman karibal ko sa atensiyon, pagmamahal at sa suso ang baby ko pagdating kay misis, natutunan na din naming mahalin ang isa’t-isa. [Hehe, sobrang mahal ko ‘yan, kahit pa iniihian ako, sinusukahan, at pagkatapos niyang gawin lahat ‘yon ay saka ka niya ngingitian.]

Unang beses kong ‘Father’s Day’ to. Excited? Oo. Kaya kailangan kong gumawa ngayon ng bagay na kapaki-pakinabang sa kapitbahay namin — ang maligo. Haha. Ano bang plano ko maghapon? Wala pa. Siguro mga tipikal na gawaing panlalake tulad ng magbasketball, magpakalasing at pag-uwi ay makipaglabing-labing [assuming na maiisahan ko ulit si misis, at kung hindi ay back to plan B – reyp-reypan mode].
Basahin ang karugtong nitong lahok »





Whatever Ten

30 01 2009

Para ito sa pagpapatuloy sa nasimulang tag ng chiksilog.com noong nakaraang taon na magsabi ng 10 bagay-bagay tungkol sa sarili mo. At dahil natural akong pakialamero ng rules, binago ko ang tag na ‘to – magsabi ng 10 interesanteng bagay tungkol sa sarili mo, siyam dun ang totoo at isa ang kwentong barbero.   Kaya heto na ang aking kontribusyon:

 

1.  Inglisera sa text ang Mommy ko kahit pa nirereplayan ko sa tagalog.  Pati mag-chat, english din.  Sabi niya sa ‘kin minsan sa YM:

 

Mommy:  How are you my son? What’s my superman doing?!

[*Naisip kong sabayan din ng inglisan ang Mommy]

Badoodles:  Yo! Wassup niggah?

Mommy: ?

Mommy:  Is this my son?

Badoodles: Yo.

Mommy:  Stop saying stupid things anak.

[*Nagalit?  Haha.  Tinarayan ako. ]

 

2.  Hindi talaga ako si Badoodles.  Badoodles ang nickname ng titi ko dati pa.  

 

3.   Tumatawa ako kahit natutulog.  Kung minsan nagigising ako sa sobrang lakas ng pagtawa ko.  ‘Kaloka pala maging asawa mo’, minsan nasabi sakin ng misis ko.

 

4.  Nagsasalita rin ako pag tulog.  Walang pagkakaiba kung tulog ako o hindi, pwede tayong magkwentuhan.  Mas maingay pa nga ako pag tulog.  Isa itong ‘genetic anomaly’ na wala pang kasagutan ang mga doktor ng Makati Med hanggang ngayon.

Basahin ang karugtong nitong lahok »





From Here to Paternity

16 01 2009

False alarm ang panganganak ni misis nung bisperas ng bagong taon kaya balik ulit kami sa bahay, balik sa kanyang walang katapusang paglalakad-lakad at balik pagde-dress rehearsal kung ano ang gagawin namin kung sakaling sumakit ulit ang kanyang tiyan na walang kinalaman sa diarrhea.  Record to beat ay 5 minutes.  Lumipas ang isang linggo, wala pa rin.  Naiinip na ako. Pinapaakyat ko na nga si misis sa puno ng santol para mapwersa na ang baby na lumabas kaso lang ayaw ni misis.  [Sa dahilang ayaw niyang masilipan ko daw siya.  Akala mo pag-iingat sa sanggol ang dahilan ano? Haha].  At noong January 8 nga, isang napaka-kaswal na araw, sumakit ang tiyan ni BebeKo.  Naligo siya.  Ginising ako.  Ayaw kong magpagising.  Ginising ulit ako.  Naligo ako.  At pumunta kami ng ospital.

Pero hindi ganun kasimple.  Pagdating namin sa ospital, 3cm pa lang din si misis.  Walang pinagbago noong nakaraang linggo. Ibig sabihin, ‘yung etits ko pa lang din ang may kakayahang  magpanik-panaog sa kanyang loob, in-out, left-right, up-down saka jump.  Hindi ko alam kung tamang desisyon ba pero pina-admit ko pa rin si misis para iinduce labor.  Nagpaalam na kami sa  isa’t-isa dahil bawal daw ang isang malaking mikrobyong nagkatawang tao sa loob ng delivery room.  Hmmkei.  At pasensiya na kung di ko alam ang sasabihin ko para i-cheer up ang isang buntis.  Wala akong nasabi sa kanya kundi ‘Go go girl?’ na may kasamang choreography ni Ultraman.

Nakalingat lang si misis, masaya na akong nakikipaglandian sa admitting section [kailangang ganun talaga, kinakausap ko kung baka naman pupwedeng ilipat kami sa private room dahil punuan ng mga panahong 'yon].  Mamaya pa, bigla akong pinatawag ni doktora para bulagain ng isang OMG na balita.  Sabi niya humihina ang heartbeat ng fetus, ‘pag hindi nag-stabilize kailangan nang hiwain si BebeKo para i-caesarian.  Nabura lahat ng landi factor sa mukha ko.   

Sa unang pagkakataon, nakapagdasal ako kay Papa Jesaz ng seryosohan.  Usapang lalaki.  Pakiusap ko wag niyang pabayaan si misis at si fetus.  Nangako ako sa kanyang mamamanata at maglalakad ng walang tsinelas sa taunang pista ng Poong Nazareno sa Quiapo.  Nagpramis din akong maglalagay ng banal na salita sa blog ko – size 24 Arial Bold na font na nagsasabing, ‘Barilin ang nakikiapid’ at ‘Pag bad ka, lagot ka!’, mga ganun.   Kung pwede lang ibigay kalahati ng buhay ko sa misis ko para siguradong makayanan niya ang panganganak, binigay ko na.  Sa kabilang banda, ‘yun din ‘yung mga desperadong panahon na naiisip kong kung pwede lang ding isanla ang kaluluwa ko kay Satanas at maging advertising/PR manager niya sa impiyerno, ginawa ko na rin [yun ay kung mas maayos ang negosasyon namin].  Tulirong tuliro ako ng mga panahong ‘yon.  Oo, at may ‘as in’ talaga ‘yan dear ate Charo.
Basahin ang karugtong nitong lahok »





Kwentong Barbero 2008 Year Ender Shoutout

31 12 2008

 Tingnan mo yan, isang taon na naman ang nakalipas.  Ambilis ng takbo ng oras.  Hindi ka ba nagsususpetsa na baka dinadaya na tayo ng orasan?  Nakalingat lang ako ng sandali may puting buhok na ako, nagkarayuma at humaba  ng 1 cm ang titi ko [o baka lumiit lang ang palad ko, di ko alam kung alin sa dalawa ang totoo]. 

Andito ako ngayon sa ospital [naka-weroam lang]. Hindi ako magpapatuli dahil hindi naman totoo yung urban legend shit na pag pukpok lang sa albularyo ang pagkakatuli sa ‘yo magiging supot ka ulit. Umpisa na ng labor ni misis para sa aming unang baby. Baby girl. Hindi nagkatotoo ‘yung hiling ko kay Papa Jesaz na sana baby boy. Ok lang, ang importante maayos ang panganganak. Syempre may kahalong kaba na baka paglabas ng baby, dayain na naman ako ng haring orasan, dalaginding na ‘yung lumabas. At tulad ng komersiyal ng Globe sa tv, maririnig ko na lang na kausap niya ang kanyang mga BFF at kumekerengkeng na nagkukwento sa latest escapade ng boypren niya na, ‘Nag-kiss na kami ever’. Mapapa-huwwaaaaaaaaaah na lang ako sa huli. Ok, mukang nagoober-react ako.

Anyhoots, shoutout lang muna ako sa mga kasama kong bloggers na tumanda na naman ng isang taon. You’ve been had by Father Time. Shoutout kina: 

 
Basahin ang karugtong nitong lahok »





To Be A Better Man

20 12 2008

Isang taon na pala ang nakakalipas mula ng mapikot kinasal ako sa maganda  kong asawa.  Heto ang mga bagay na natutunan ko bilang may asawa:

 

1.  Pag nagkakainitan sa usapan,  divert the topic.   Halimbawa,

BebeKo:  Lakwatsa ka ng lakwatsa, anong akala mo binata ka?  Kahapon.. yada.. yada…

PogiMe:  Be ano ‘yung nakasabit sa bintana?  Manananggal! [sabay turo]

BebeKo:  Asan?  Wala naman eh?

PogiMe:  Syempre wala na, nakalipad na. Antagal mong tumingin. 

 

2.  Pag nagkatampuhan, ‘wag piliting magkabati, take it slow.  Sabi ng mga ninong at ninang namin sa kasal, wag matutulog nang hindi nagkakaayos.  Di ko alam kung anong reference material nila sa pagsabi nila no’n, baka Abante Tonite saka iyottube.com.  Pero mas okay ‘yung wag munang magkibuan, pahupain ang sama ng loob.  Tapos mamyang madaling araw, oras ko na para umatake, maglambing, at yumakap ng mahigpit.  Wala nang usap-usap ‘yan.  ‘Yun na ‘yun.  Hindi nga lang fool-proof ang advice na ‘to dahil kung minsan, napagkakamalan niyang gumaganti pa din ako dahil hindi siya makahinga sa higpit ng yakap ko sa leeg.  Choke slam kung choke slam ito.  Hahaha.

 

Hindi na masama ‘yan, dalawang aral sa isang taon.  Tama ‘yung sinasabi nila na ‘wisdom comes with age’ saka ano… ahm…  ‘sex is the best teacher’. Oo, ‘yun nga.   Anong typo error, walang typo error ‘yan, wag ka nang umangal kung ayaw mong masaktan.

Basahin ang karugtong nitong lahok »








Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 78 other followers